En dat is leuk. Niet altijd, en zeker niet vanaf het begin dat je je pupil leert kennen, maar het geeft een goed gevoel om iets voor een ander te doen. Zo simpel is het. Je leert mensen kennen die je anders nooit zou hebben ontmoet, dat is ook een interessante bijkomstigheid.
Het mentorproject is niet voor alle kinderen, maar voor kinderen die samen met hun ouders en basisschoolleerkracht vinden, dat er wel wat extra steun nodig is om die brugklas door te komen. Vanwege taal- of andere leerproblemen of omdat het thuis niet allemaal rozengeur en maneschijn is.
Elke week ga ik zo'n 1,5 uur naar mijn pupil, laten we haar Sheila noemen, en bekijken we op welke leerproblemen ze die week is gestuit. Maar het huiswerk plannen en de moed erin houden is een net zo belangrijk onderdeel. En gisteren hebben we haar kamer uitgemest, want tussen de schoenen, cd's, ouwe computers en vooral heel veel knuffels, waren de boeken amper meer te vinden. Twee vuilniszakken en enkele dozen later, zag de kamer er een stuk opgeruimder uit.
Leerboeken bij leerboeken, foto's bij foto's, make-upjes bij make-upjes, sieraden bij sieraden en vooral knuffels bij knuffels. Het leukste voor mij was, dat Sheila zelf de spullen die wel weg konden uitkoos en de vuilniszakken in de container kiepte. Ervaringsleren zouden de hogeschoolbestuurders dit noemen. Ha!
Kijk op www.schoolscool.nl hoe en wat. Behalve in Amsterdam is er ook een Schoolscool-mentorproject in Nijmegen. Binnenkort volgen andere steden.